Jak relacji ze Stolyka Lyterackiego, tak nie było; jak się pojawiły, to seryjnie. W związku z tym zapraszam do zapoznania się krótkim podsumowaniem dyskusji o Strukturze Michała Protasiuka.
To był jeden z tych przypadków, kiedy to rozmowa się za bardzo nie kleiła; trochę za sprawą samej książki, która choć poprawna, nie budzi kontrowersji lub większej stymulacji dla umysłu. Nie bez znaczenia był również fakt, iż na spotkaniu, szczególniej jego pierwszej części, nie za wiele osób było, więc uwagi i komentarze szybko się wyczerpały.
Mnie osobiście powieść Protasiuka się podobała, choć im więcej czasu upłynęło od lektury, tym mój stosunek do niej staje się coraz bardziej ambiwalentny. Niemniej jednak Struktura jest poprawnie napisaną książką; lepszą moim zdaniem od przynajmniej kilku zeszłorocznych “hitów”.

Mimo, że Stolyk Lyteracki odbywa się co miesiąc, to relacje z niego nie zawsze ukazują się regularnie; czasem wręcz wcale. W niektórych przypadkach jest to wina wybranej lektury - nie budzi żywszych dyskusji, daje się ją podsumować kilkoma zdaniami - w takich przypadkach dyskusja nieuchronnie dryfuje nam na inne tematy. Drugi powód jest prozaiczny - nasz dzielny kronikarz Nosiwoda nie zawsze ma czas, chęć i pamięć do spisania naszych rozważań. W przypadku Terroru Dana Simmonsa robił jednakże notatki, więc po blisko dwóch miesiącach powstała - oszczędna i zwięzła - relacja ze spotkania. Mam wrażenie, że kilka tez zostało pominiętych, ale mnie również czas zatarł pamięć. Powiem jeszcze tylko, że z perspektywy czasu nie zgadzam się z ostatnią tezą w relacji, czyli stwierdzeniem, że Terror jest książką znacznie słabszą od Hyperiona. Odbieram książki na równi, a być może nawet, ze względu na klimat i tło, milej wspominam Terror właśnie.
Po tym nieco przydługim wstępie zapraszam do czytania relacji z majowego Stolyka.

Na kwietniowym Stolyku Lyterackim rozmawialiśmy o Walcu stulecia Rafała A. Ziemkiewicza. Książka ta ukazała się po raz pierwszy w zeszłym wieku (swoją drogą nadal nie mogę się przyzwyczaić do tego sformułowania odnośnie czasów nie tak przecież odległych), potem była przynajmniej dwa razy wznawiania: i słusznie, bo niewiele jest w polskiej fantastyce pozycji równie ciekawych - łączących elementy scenografii fantastycznej z ideami i zaangażowaniem. Jeśli nawet ktoś się nie zgadza - tak jak na przyklad ja - z poglądami autora, to i tak docenia jego dzieło i z chęcią oddaje się w wewnętrzny dialog dotyczący wizji rozwoju społeczeństwa, polityki, etc. Książka niewątpliwie warta jest więc przeczytania; mam nawet w planach napisać jej recenzję, ale jak to bywa z planami, sami wiecie. Na razie linkuję więc relację ze Stolyka, oczywiście autorstwa nieocenionego Nosiwody. Miłej lektury życzę i zachęcam do komentowania.

Na styczniowym Stolyku Lyterackim dyskutowaliśmy o najlepszej (wg w zasadzie wszystkich nagród fantastycznych) polskiej powieści 2008 roku, czyli Kameleonie Rafała Kosika. Osobiście, z perspektywy czasu, w pamięci zostało mi znacznie mniej zachwytów, niż miało to miejsce świeżo po lekturze. Niemniej jednak wrażenia nadal są pozytywne, a podczas rozmowy spojrzałem na kilka kwestii z nieco innej perspektywy. Z częścią uwag spisanych przez nosiwodę w relacji nadal się nie zgadzam, ale przychylam się do finałowej konkluzji.
Tytułem uzupełnienia linkuję jeszcze króciótką i niepełną relację z listopadowego spotkania, kiedy to rozmawialiśmy o Pikniku na skraju drogi Borysa i Arkadija Strugackich.

Od ostatniej relacji ze spotkań Stolyka Lyterackiego minęło trochę czasu, bo choć w listopadzie odbyło się spotkanie poświęcone Piknikowi na skraju drogi Arkadija i Borysa Strugackich, to niestety nikt nie znalazł czasu/chęci/mobilizacji, by spisać efekty naszego ględzenia… a szkoda, bo o książce rozmowa była ciekawa, choć przesłonięta problemami organizacyjnymi (pomylona rezerwacja i wiążące się z tym częste zmiany miejsca siedzenia).
W grudniu natomiast obyło się już bez komplikacji (choć być może ostatni raz w Tarabuku) i owocnie gadaliśmy o Grze Endera Orsona Scotta Carda. Książka legenda - dobre kilka lat temu, jak dopiero co dorwałem się do netu i poszukiwałem książek wartych przeczytania, ta pozycja była przytaczana najczęściej. Faktycznie, na początku liceum książka robiła świetne wrażenie, które niestety, po powrocie do niej po latach, zostało trochę zniweczone, bo książka okazała się bardzo dobrym, ale jednak, czytadłem. Podczas dyskusji wyłapaliśmy trochę dziur w fabule czy logice kreacji świata przedstawionego, ale nie było znęcania się - wyjątkowo chyba wszyscy byli w miarę zgodni i oceniali Grę Endera pozytywnie.
Szczegółowy (choć, z racji ulotnej pamięci, niekompletny) zapis spotkania znajduje się tutaj, spisany przez skrybę nosiwodę.

W ubiegłą środę odbyła się kolejna odsłona Stolyka Lyterackiego, na którą rzecz jasna się spóźniłem, w związku z czym nie brałem udziału w sporej części dyskusji zrelacjonowanej przez nosiwodę. Szkoda, bo chyba z osób obecnych Podziemia Veniss Jeffa VanderMeera podobały mi się najbardziej i nie do końca przekonują mnie argumenty przytaczane przez oponentów. Być może, przy chłodnej analizie, VanderMeer wcale nie stworzył powieści nowatorskiej i wybitnej… ale według mnie jej siła tkwi w nastroju; wpływowi opisów na emocje i wyobraźnię czytelnika – a przynajmniej na moją. Stąd też nie przyjmuję większości krytyki z linku do wiadomości… a kontrargumenty przytaczałem już jakiś czas temu w recenzji. Howgh!

A poza tym - było miło jak zwykle, choć skończyło się wyjątkowo wcześnie.

Wrzucam linka do kolejnej relacji ze Stolyka Lyterackiego. Tym razem rozmawialiśmy o powieści Michaela Chabona Związek Żydowskich Policjantów. Trochę się spóźniłem, więc nie brałem udziału w dyskusji o większości opisywanych przez nosiwodę problemów. Trochę szkoda, bo widzę, że grono dyskutantów doszło do ciekawych wniosków. Niech będzie to dla mnie nauczka, żeby następnym razem przyjść punktualnie.

Aha, jak to jest napisane na początku relacji: Poniższy tekst jest relacją ze spotkania osób, które powieść przeczytały, z tej racji zawiera olbrzymie, kontynentalnie wręcz wielkie spoilery - czyli znajomość książki raczej wymagana (chyba, że ktoś nie zamierza jej czytać).

Od kilku miesięcy biorę udział (o czym zresztą już kiedyś wspominałem przy okazji jakiegoś raportu czytelniczego) w Stolykach Lyterackich - warszawskich spotkaniach czytelników fantastyki piszących na kilku forach internetowych. Co miesiąc wybieramy sobie książkę i w miłej atmosferze maglujemy ją na wszystkie strony. Muszę przyznać, że takie dyskusje są stymulujące i pozwalają dostrzec rzeczy, na które samemu nie zawsze zwraca się uwagę. W ostatnią środę rozmowa dotyczyła Głową w mur Rafała W. Orkana. Książka, choć generalnie się podobała, to zebrała sporo krytycznych uwag.
Stolyk, dzięki nosiwodzie, ma od kilku tygodni własnego bloga. Są na niego wrzucane również krótkie relacje ze spotkań. Z naszymi uwagami dotyczacymi Głową w mur można zapoznać się tutaj. Przy okazji wrzucam też linka do zeszłomiesięcznej rozprawy o Blade Runnerze Philipa K. Dicka.