Po space operze czytelnik oczekuje przede wszystkim porywającej, wielowątkowej akcji, która wciągnie go od początku i wypuści dopiero po zakończeniu książki. Choć to science fiction, nie element naukowy jest istotny: stanowi on wyłącznie tło, scenerię, w której rozgrywa się akcja powieści. Można nawet posunąć się do twierdzenia, że jest on całkowicie zbędny – space opera to po prostu przeniesiona w kosmos epicka fantasy, w której miecze zamieniono na pistolety, armie na eskadry gwiazdolotów, obce rasy na kosmitów, a magię na zdobycze nauki. Wydawałoby się więc, że napisanie dobrej space opery nie powinno być zbyt skomplikowane; a jednak na palcach jednej ręki można policzyć autorów, spod piór których wyszły naprawdę udane pozycje należące do tego gatunku. Wśród nich Peter F. Hamilton uważany jest za jednego z najlepszych – a zakończeniem Sagi Wspólnoty udowadnia, że nie jest to przekonanie bezpodstawne.
Na przestrzeni trzech (w polskim wydaniu) książek Hamilton zarysował liczne wątki, które przez większość czasu biegły niepowiązane i dopiero pod koniec Judasza Wyzwolonego. Śledztwa zaczęły się zazębiać. Niemniej jednak sporo nici nadal pozostawało luźnych i w głowie kiełkowało podejrzenie, iż autorowi nie uda się powiązać ich tak, by uzyskać satysfakcjonujący dla czytelnika finał. Obawy okazały się bezpodstawne, gdyż Hamilton w bardzo dobrym stylu (określenie „po mistrzowsku”, które zwykle ciśnie się na usta w takich wypadkach, byłoby jednak przesadą) wybrnął z plątaniny, jaką stworzył na przestrzeni poprzednich części. Widać zresztą, że miał całość od początku zaplanowaną, nie improwizował – liczne szczegóły zamieszczone nawet na początku cyklu nabierają znaczenia w końcówce. Read the rest of this entry »

Majowe zgadywanki organizowane przez Katedrę należą do do bardziej obszernych: znajduje się w nich osiem zgadywanek, a do tego dochodzą jeszcze trzy weryfikacje. Osobiście uważam majową edycję za udaną: sporo tekstów poświęconych jest pozycjom nietypowo fantastycznym - trochę z pogranicza, a trochę spoza głównego obiegu - interesujące jest więc rzucenie okiem na pozycje, na które być może inaczej nie zwróciłoby się uwagi.
Tym razem nie zgadywałem (zastanawiałem się nad Reynoldsem lub książką duetu Weis & Hickman, ale po namyśle doszedłem do wniosku, że nic odkrywczego, albo chociażby ciekawego, do napisania nie mam), ograniczyłem się wyłącznie do dwóch weryfikacji, które zamieszczam poniżej. A same zgadywanki do poczytania tutaj. Read the rest of this entry »

Tym razem już bez opóźnienia zamieszczam linka do najnowszej edycji literackich zgadywanek. Marcowy artykuł jest raczej skromny, bo znów wydawcy pokrzyżowali nam szyki i już po napisaniu tekstów oznajmili o zmianach dat. No cóż, trudno - moża się już było do tego przyzwyczaić. W każdym razie przygotowaliśmy finalnie cztery zgadywanki oraz dwie weryfikacje; z czego moje dwa teksty prezentuję poniżej: Read the rest of this entry »

Judasz wyzwolony. Śledztwo otwiera drugą część dylogii Saga Wspólnoty Petera F. Hamiltona. W poprzednim tomie (również wydanym w dwóch woluminach) – Gwieździe Pandory, autor przedstawił kluczowe postacie, dokonał zawiązania akcji oraz rozwinął większość najistotniejszych wątków. W pierwszej części Judasza wyzwolonego przyszła więc pora na kontynuowanie fabuły i czytelnik nie powinien spodziewać wprowadzania do niej nowych elementów czy bohaterów. Zaskoczenie, jeśli się pojawi, będzie wynikiem wyłącznie poprowadzenia znanych już wcześniej wątków.
Podtytuł książki wiele mówi o jej treści; Hamilton zdecydował się położyć nacisk na wątki detektywistyczne i obracające się wokół intryg politycznych na najwyższych kręgach władzy – elementy zaznaczone już w drugim tomie Gwiazdy Pandory. Wątki militarystyczno-batalistyczne zostały w powieści zmarginalizowane do niezbędnego dla rozwoju akcji minimum – trochę to zaskakujące, wszak space opera w dużej mierze opiera się na opisach działań wojennych i przygotowaniach do nich. Z drugiej strony; w innym cyklu Hamiltona – Świcie nocy – akcenty wojenne również nie stanowią większości, chociaż w porównaniu (jak do tej pory) z Sagą Wspólnoty jest ich zdecydowanie więcej. Read the rest of this entry »

Gwiazda Pandory. Inwazja jest drugą częścią cyklu Petera F. Hamiltona. Jak łatwo się domyślić, kontynuuje ona wątki przerwane sztucznym podziałem powieści dokonanym przez wydawcę. Końcówka Gwiazdy Pandory. Ekspedycji pozostawiła czytelników w momencie niepewności, kiedy to dochodzi do kontaktu ludzi z wrogo nastawioną rasą obcych. Inwazja przedstawia pierwsze konsekwencje tego spotkania.

Jak sam tytuł powieści wskazuje, gdy raz otworzy się puszkę (lub w tym przypadku gwiazdę) Pandory, niemożliwym jest jej zamknięcie i kłopoty wydobywają się z niej lawinowo. Rasa obcych, dzięki pewnym specjalnym właściwościom, bardzo szybko opanowała umiejętność podróży międzygwiezdnych. Dysponując potężnym zapleczem gospodarczym, bardzo szybko stała się gotowa do konfrontacji – czego nie można powiedzieć o ludziach, którzy sporo czasu spędzili na dyskusjach dotyczących sposobów obrony przed zagrożeniem. Swoją drogą fragment dotyczący targów politycznych o podłożu ekonomicznym był całkiem interesujący i nie miałbym nic przeciwko, gdyby Hamilton częściej urozmaicał dynamiczną akcję właśnie takimi opisami zakulisowych machinacji. Nie jest to może szczytowe osiągnięcie w zakresie snucia intryg, ale stanowi miły przerywnik, po którym z jeszcze większym zainteresowaniem śledzi się główne wątki. Read the rest of this entry »

Przyszedł czerwiec, a z nim kolejna odsłona katedralnych literackich zgadywanek. Po raz kolejny w ostatnim momencie wydawcy pozmieniali terminy. W efekcie znowu jeden napisany przeze mnie zgad wyleciał na termin bliżej nieokreślony - cały czas się łudzę, że się ich trochę pozbiera i przyjdzie taki miesiąc, że niczego nie będę musiał napisać. Choć, jak znam siebie, to i tak będę chciał… Wracając do tematu - wycwaniłem się i napisałem na ten miesiąc dwie zgadywanki, dzięki czemu jedna przetrwała wydawnicze zawirowania. Do tego dochodzi jedna weryfikacja (i to bez wcześniej napisanej recenzji, bo książkę skończyłem w sobotę). Swoje teksty zamieszczam poniżej, a do lektury pozostałych odsyłam na Katedrę. Read the rest of this entry »

Widmo „Alchemika”, wydane w Polsce w dwóch tomach o podtytułach Konsolidacja i Konflikt, jest środkowym tomem trylogii Świt nocy. Seria została pomyślana z rozmachem, co Peter F. Hamilton konsekwentnie udowadnia, wprowadzając nowe wątki i ukazując już wcześniej znane w nowym świetle. W końcowej części powieści powoli zaczyna się większość z nich łączyć i splatać, a czytelnik tworzy sobie wizję kierunku, w którym zmierzają opisywane wydarzenia – co w dużej mierze było nie do pomyślenia podczas lektury Dysfunkcji rzeczywistości. Czy jednak przekłada się to na jakość oraz satysfakcję czytelnika? Tu już bym się poważnie zastanowił, bo szczerze powiedziawszy, im dłużej czytam serię Hamiltona, tym moje zainteresowanie nią słabnie. Read the rest of this entry »

Na Katedrze rusza nowy rodzaj cyklicznego artykułu o nazwie Literackie zgadywanki. Idea jest następująca: redaktorzy wybierają sobie książki mające mieć premierę w zbliżającym się miesiącu i próbują w interesujący sposób przedstawić swoje oczekiwania i przypuszczenia jej dotyczące. Nie zaszkodzi, gdy te strzały są podlane odrobiną ciekawostek i informacji, które wykraczają poza wydawniczego blurba. W ten sposób czytelnik ma szanse dowiedzieć się czegoś więcej, a oprócz tego później, po lekturze, może się uśmiechnąć pod nosem weryfikując typy redaktora ze stanem faktycznym.
Literackie zgadywanki to przede wszystkim zabawa. Mamy nadzieję, że przypadnie ona do gustu czytelnikom i będzie długo kontynuowana. A dla osób piszących zgadywanki również może przynieść niejedno zaskoczenie. Cały artykuł można przeczytać tutaj, natomiast poniżej zamieszczam dwie moje zgadywanki, dotyczące Gwiazdy Pandory. Inwazji Petera F. Hamiltona oraz Świętego Wrocławia Łukasza Orbitowskiego. Sam jestem ciekaw czy bardzo się pomyliłem…

Read the rest of this entry »

Do pewnego momentu nazwanie jakiejś książki space operą miało dla mnie wyraźnie pejoratywny wydźwięk. Główną zasługę za taki stan rzeczy należy przypisać przede wszystkim „tuzom” science fiction, jak David Weber czy David Drake. Ich książki, zwykle reklamowane jako wspaniałe space opery, skutecznie wyrobiły u mnie reakcję alergiczną na ten podgatunek SF. Wydawało mi się, że nie jest on w stanie obecnie zaoferować nic, czego poszukuję w literaturze. Zmieniłem zdanie dopiero, kiedy kilka lat temu przeczytałem Dysfunkcję rzeczywistości Petera F. Hamiltona. Okazało się, że space opera może być lekturą na wysokim poziomie, wymykającą się prostym schematom. Niedawno, z okazji wydania w Polsce ostatniego tomu tego cyklu, postanowiłem sobie odświeżyć książki Hamiltona od początku. Okazało się, że upływ czasu nie wpłynął na moją percepcję „Dysfunkcji rzeczywistości”. Nadal jest to lektura, która porywa. Read the rest of this entry »