Chyba lubię seriale z postaciami, które łagodnie rzecz ujmując, mają problemy z dostosowaniem się do życia w społeczeństwie. O ile jednak House ma tylko małe problemy z socjalizacją, to tytułowy bohater serialu Dexter ma ich od groma: czego innego można się jednakże spodziewać po specjaliście od badania śladów krwi na miejscach zbrodni, który po godzinach zajmuje się mordowaniem przestępców w celu zaspokojeniu własnej żądzy krwi? Dexter nie jest więc kimś w rodzaju mrocznego mściciela, a psychopatą, którego potrzeby zostały określone i ukierunkowane przez przybranego ojca.
Główne wątki pierwszego sezonu są w zasadzie dwa. Pierwszy to poszukiwania seryjnego zabójcy pozostawiającego swoje ofiary pokrojone na kawałki, ale za to pozbawione całkowicie krwi. W dodatku ma on coś wspólnego z Dexterem, gdyż zostawia mu wiadomości dotyczące przeszłości… a także jego dodatkowego, a tak ukrywanego zajęcia. Początkowo relacja między mordercami wydaje się interesująca i intrygująca, ale w końcówce robi się nieco telenowelowa. Rozumiem potrzebę dodania napięcia, ale chyba można było to osiągnąć nieco innymi środkami. Niemniej, mimo iż nieco rozczarowujący w finale, wątek robi pozytywne wrażenie.
Drugi wątek jest jeszcze lepszy, a dotyczy życia prywatnego Dextera – a raczej tego, jak maskuje swój brak jakichkolwiek uczuć w stosunku do innych osób. Powoduje to rzecz jasna szereg zabawnych sytuacji, kiedy to główny bohater nie ma pojęcia jak zareagować w danej sytuacji. Dodatkowego wymiaru dodają wewnętrzne monologi, w których Dexter komentuje zaistniałe sytuacje. Pewną rysą na tym obrazie tworzą wydarzenia z ostatnich odcinków, w których okazuje się, że jednak nasz psychopata ma coś na kształt uczuć. Być może jest to przygotowanie do następnych sezonów, ale na razie miałem poczucie dysonansu między tym co Dexter mówi/myśli, a co robi.
W serialu sporo jest też czarnego humoru, a postaci drugoplanowe są barwne i wyraziste, jeśli nawet trochę sztampowe (żółtek – seksualny zbok, szefowa robiąca wszystko dla kariery, czarny twardziel z przeszłością wojskową). Tworzy to niezłe tło i sprawia, że całość wcale nie jest teatrem zdominowanym przez jednego aktora… a przynajmniej od czasu do czasu zwraca się uwagę także na inne elementy.
Na pewno kontrowersje budzi główna postać… a raczej takie jej przedstawienie, że widz jej kibicuje i ma nadzieję, że nie da się złapać. Nie będę się wdawał w dyskusje o moralności etc., ale bez wątpienia właśnie ta mieszanina osoby amoralnej, a jednocześnie dosyć sympatycznej (i zagubionej) ma duże znaczenie przy odbiorze serialu. Dla mnie jest to kombinacja atrakcyjna, co w połączeniu z niezłymi pozostałymi elementami sprawia, że z dużą ochotą sięgałem po następne odcinki… i nie minie zapewne dużo czasu zanim zacznę oglądać sezon drugi.
Na koniec kilka słów o czołówce, która jest naprawdę niezła. Brawa dla twórców, którzy zwykłe, codzienne czynności potrafili przedstawić w taki sposób, że ogląda się je z mieszaniną obrzydzenia i fascynacji. Jeśli ktoś nie widział, to zamieszczam ją poniżej.